หลังประสบการณ์นั่งๆนอนๆสั่นบนเครื่องได้11ชั่วโมง
ผมก็มาถึงสนามบินลีโอนาโด ดาวินชี่
ไกด์ท้องถิ่นที่คาดว่าจะมาก็ดันไปโบสถ์วันอาทิตย์(โถ เคร่งศาสนา)
ทางสำนักงานเลยจัดหาไกด์คนใหม่ให้


"Ihave new onefor you" ภาษาอังกฤษที่นี่สุดยอดตามที่คิด

ไกด์ท้องถิ่นคนใหม่เดินเข้ามา
แกเป็นคุณป้าวัยกลางคนที่ย้อมผมแดงแจ๋
เสื้อหนังแบบพังค์ๆ
ผมหล่ะจ้องตาค้างเลย

"โอลด์ วูแมน พังค์" น้องชายผมตั้งฉายาให้

"โอลด์ พังค์ วูแมน โว้ย!" หลักภาษามันแย่พอๆกะคนอิตาเลี่ยน

"ก็ แก่แล้วยังพังค์ มันเพิ่งมาพังค์ทีหลังตอนแก่แล้ว" มันแย้ง

โอลด์ วูแมน พังค์ พาพวกผมเที่ยวหมู่บ้านน้ำพุ วิลล่าดีเอสเต้
ผมใช้คำว่าพาเที่ยวนะเพราะเจ๊แกไม่พูดบรรยายอะไรซักคำเลย!!
พอเดาได้ว่าภาษาอังกฤษแกอยู่ในระดับแบเบาะ
ไม่เป็นไร...ภาษาอิตาเลี่ยนผมก็อยู่ในระดับตั้งไข่เหมือนกัน
ให้ตายสิกำแพงภาษาสูงชันจังเลย

หลังจากดื่มด่ำกะน้ำพุและแมวอ้วนของวีล่าดีเอสเต้
ผมกลับขึ้นไปนั่งสั่นบนรถเหมือนเดิม ถนนยุโรปชอบทำด้วยอิฐก้อนๆ
นั่งแล้วรู้สึกเป็นห่วงเครื่องในตัวเอง
พี่น้องครับ ...ผมเข้าใจแล้วว่าดิจิมอนเวลามันโดนเขย่ารู้สึกยังไง

ผมรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไป เลยเริ่มเช็คของที่ติดตัวมา
กล้อง เลนส์ พาสปอร์ต กางเกงใน ยังอยู่ครบนี่หว่า ผมลืมอะไรไปนะ
สำคัญซะด้วย เฮ้ย!! โอลด์ วูแมน พังค์ หายไปแล้ว!


.....ไม่ได้คุยกันซักคำกลับไปดื้อๆเลยเหรอเจ๊....